Beste vrienden, onlangs vond op het podium van het Russisch Huis een amateuroptreden plaats ter gelegenheid van 8 maart. Dit format, dat goed bekend is bij de Sovjetgeneratie, trok een volle zaal. Dichters, zangers en muzikanten presenteerden hun eigen werken aan het publiek.
Het concert werd geopend door de zussen Lilit en Ani Melkonyan. Het stuk “Providentie” voor piano en gitaar, gecomponeerd door Lilit, werd uitgevoerd. Lilit componeert al muziek sinds haar zevende en is een favoriet geworden bij de bezoekers van het Russisch Huis. Daarna droeg Lilit een gedicht voor ter nagedachtenis aan haar moeder, Suzanna.
In zachtheid en lichtheid stijg
ik op en geniet ik van de luchtspiegeling.
Absolute gelukzaligheid vervult mij
en brengt mij weer tot leven!
Lilit werd opgevolgd door een kinderdansgroep met de compositie “Witte Engelen” onder leiding van Evgenia Antipina. De kinderen voerden die dag ook de ontroerende dans “En een droom wordt gedroomd” uit.
Armen Hakobjanyan trad voor het eerst op ons podium op. Hij schrijft en zingt in vier talen: zijn moedertaal Armeens, evenals Russisch, Grieks en Frans. Hij zong zijn lied over de liefde voor een vrouw, “Onder de dekmantel van de nacht”.
Ik zal de vleugels spreiden die jij voor mij hebt geweven,
en ik zal in de nacht vliegen om bij jou te komen.
Wacht alleen op mij en open je ogen,
en laat het licht van je ogen mij de weg
naar jou wijzen…
Na Armen trad onze EKA (Ekaterina Patrashkova) op. Katya schrijft niet alleen gedichten, maar is ook een geweldige voordrager, kunstenaar en muzikant. Ze droeg haar gedicht “Mijn kleintje” voor.
Mijn kleintje, hou van jezelf in al je vormen.
Je bent mooi in elke uiting.
Kwel je prachtige ziel niet met wantrouwen,
verdriet of vergelijking.
Daarna traden er weer kinderen op met een ensemble van fluiten onder leiding van Ljoedmila Fadejeva. De jonge muzikanten waren erg zenuwachtig, maar brachten het er eervol vanaf.
Kent u het sprookje “De Sneeuwkoningin” van Hans Christian Andersen?. Dit verhaal gaat niet alleen over vriendschap, maar ook over vrouwelijkheid en eenzaamheid. Irina Mikhailova was de auteur van de schets waar de zaal met ingehouden adem naar luisterde.
“De sneeuwstorm wierp, zoals altijd zonder enige toestemming, de deuren van de woonkamer open. Met een energieke pas liep ze naar het gedeelte van de ijzige kamer waar de Sneeuwkoningin op haar troon zat, haar hoofd machteloos op haar hand leunend. — Nou, — zei de sneeuwstorm spottend, — is alles gegaan zoals ik zei? En waar is hij, je Kai?.. De Koningin verwaardigde haar gast niet met een blik of een gebaar, maar zei alleen luid en duidelijk: — Ga nu weg. Ik heb vreselijke hoofdpijn. De sneeuwstorm tuitte haar ijzige lippen, waardoor ze een beetje begon te lijken op Gerda, die hier onlangs nog was. — Nee, ik ga natuurlijk weg. Maar jij… jij zult hier helemaal alleen blijven zitten…” Daarna vloeide de melodie voort en klonk er een lied. De auteur van deze schets, waar de zaal met ingehouden adem naar luisterde, was Irina Mikhailova. Trouwens, als u onze blogs volgt, bent u al bekend met haar naam.
Dima Sirchenko, een jonge artiest die niet bang is voor het podium, las een gedicht voor dat was geschreven door zijn moeder, Maria Alkova.
Hoor mij mama,
ook al ben ik klein, ik begrijp alles.
Dag na dag groei en ontwikkel ik me
en leer ik het leven kennen.
Soms huil ik,
maar ik hou zoveel van je…
De vijfjarige Anna Francesca Felician Beccari maakte haar debuut met het bekende gedicht “Laten we in stilte zitten” van E. Blaginina.
Mama slaapt, ze is moe…
Dus ik ben ook maar gestopt met spelen!
Ik laat mijn tol niet draaien,
Maar ik ben gaan zitten en blijf stil zitten.
Na de pauze namen onze presentatoren het woord: Evgeni Kozulya en Viktor Guselnikov. Evgeni haalde herinneringen op aan hoe afspraakjes verliepen zonder moderne gadgets : “Vroeger draaide alle romantiek om je woord. Je sprak af om zeven uur. Punt. Geen telefoon. Jij bent er al. Maar zij is er niet…”. Het moet gezegd dat de zaal enthousiast werd; de herinneringen liggen nog vers in het geheugen.
En Viktor zong een lied met gitaar, wederom uit zijn jeugd, waarbij de zaal enthousiast in de maat meeklapte en zelfs meezong.
Op het podium was al een gedicht van Maria Alkova te horen geweest, voorgedragen door haar zoon. Maar Maria trad zelf ook op met een van haar werken: ‘Opgedragen aan de liefde van Anna German en Zbigniew Tucholski’. Voor de oudere generatie is Anna German een symbool van liefde en hoop!
Als je ’s nachts het gezang
Van de nachtegaal hoort,
Weet dan dat ik ergens in het heelal
Van je hou.
Als er ’s morgens plotseling
Een musje komt aangevlogen,
Zal hij een veertje achterlaten
Dat ik heb gestuurd.
De zussen Sofya en Darya Shulgina zongen als duo het lied “Mama en dochter”. De jonge zangeressen traden zo professioneel op dat sommige toeschouwers stiekem opwellende tranen wegpinkten.
Na hen volgde de bij velen bekende en geliefde “doe-het-zelver” Stepan Knyazev. Stepan is niet alleen een vakman, hij is ook dichter. Met Stepan hebben we al eerder een literair-muzikale avond gehad, en zijn bewonderaars begroetten hem met een daverend applaus.
En de rivier van de herinnering spatte
een vergeten ritme van eenheid en rust uit:
‘Ik kende het, ik herinnerde me wat het is:’ —
zalig slapen in de armen van je moeder.
Een andere ontdekking van de avond was het vader-zoon duo Ilya Stepanov en Ilya Stepanov. Onder begeleiding van gitaar voerden zij een romance uit op woorden van Vladimir Sollogoeb, “Een mantel omgeslagen”. De muziek voerde de toeschouwers mee naar vervlogen eeuwen.
Met een mantel omgeslagen, met een gitaar onder de arm,
Sloop ik in de stilte van de nacht naar haar raam.
Ik zal haar weelderige droom niet verstoren met een uitbundig lied
Van de jonge, schone schoonheid.
Elena Sapozhnikova is ook goed bekend bij onze vaste bezoekers. Haar schilderijen zijn vaste “deelnemers” aan onze tentoonstellingen. Die vrijdag kondigde Elena haar gedicht “Adem van de lente” aan, met op de achtergrond reproducties van haar schilderijen.
U bent de zon in het raam en de adem van de lente,
U bent het geheim van een glimlach en de wijsheid van de dageraad,
In u schuilen honderden talenten als heldere dromen,
En elk daarvan is een lied en de zomer.
Ons concert werd afgesloten door het creatieve duo Irina Radchenkova en Paul Lecompte. Irina en Paul hebben al eerder in het Russisch Huis opgetreden, maar in een kamermuzieksetting. Dit was hun eerste optreden op het grote podium. En hopelijk niet het laatste. Muziek van Irina Radchenkova, tekst van Irina Kirichenko: “Mijn zonnige”.
Als een vrije wind dwaalde ik door de wereld,
De wereld verpletterend, en halverwege
Stopte ik de vermoeide planeet.
Ik kwam naar je toe om vergeving te vragen.
Mijn zonnstraal, een gouden straal uit de hemel.
Het leven begint met liefde.
Als een vlinder beweegt het zijn vleugels.
Raak het niet aan met je handen, kijk alleen…
Alles begint met liefde!
Trouwens, je kunt het beter één keer zien dan tien keer lezen.
