Langzaam kroop het “Weemoedig seizoen! Betovering van de ogen!” naderbij, en bracht de echo’s van een “zielige somberheid” met zich mee. En wie, zo niet vriendinnen, zou de herfstige melancholie moeten verdrijven? Te midden van de drukte van het dagelijks leven haastte ieder zich zoals ze kon. Sommigen kwamen net uit een belangrijke vergadering, anderen renden van de markt, weer anderen namen per ongeluk de metro in de verkeerde richting, en iemand werd verwacht door een loodgieter die Italiaanse hits zong.
In feite, toen onze vriendin zich zorgen maakte dat ze de loodgieter zou missen, wist ze nog niet van zijn talent en vertelde het later aan ons. Hoe konden we een dergelijke sensatie voorbij laten gaan: een loodgieter die in het Italiaans zingt tijdens het repareren?
De beelden flitsten voorbij als in een versnelde opname, de minuten tikten onverbiddelijk weg…
Maar… uiteindelijk kwamen ze allemaal samen! En… wat voor melancholie was er nog? Ze praatten over van alles, zonder een moment dat een onderwerp niet meteen werd opgepakt bij de deur. Vandaag spraken ze vooral over generaties, oude goede films en de vergankelijkheid van de tijd. Ze bespraken hoe ze de eenvoudige waarheden die in films tientallen jaren geleden tot leven kwamen willen behouden en vermenigvuldigen, en hoe die waarheden vandaag de dag helpen om het essentiële niet te vergeten in het moderne levensritme.
De praktijk van het “Levenswiel” liet zien dat velen zelfrealisatie missen na een verhuizing. Voorlopig zijn er meer vragen dan antwoorden op dit gebied. Maar de vriendinnen voelden zich het meest op hun gemak vandaag in het gezelschap — niet alleen van familie, maar ook van degenen die op de een of andere manier in hun club waren gekomen, klaar om hun ervaringen aan de ene kant, en hun herinneringen aan de andere kant, te delen. Niet in de afgrond vallen, maar over een brug lopen, elke dag steunpunten vinden.
“Er is slechts een moment tussen het verleden en de toekomst, dat moment heet ‘Leven’”—iedere vrouw voelde deze gedachte in haar hoofd. Geïnspireerd gingen de vriendinnen, “met een zekere tred”, om datzelfde Leven te leven: plannen maken (ook gezamenlijke) bij een kop geurige koffie uit de nabije bakkerij, indrukken delen over de gebeurtenissen die zijn geweest en de komende bijeenkomsten… Totdat er nog maar enkele minuten overblijven voor de volgende bijeenkomst in de “club”.
Ik schrijf deze regels, en ineens overvalt me een herinnering aan bijna 35 jaar geleden, toen ik met mijn grootmoeder een reis maakte op een schip. De reis duurde vier weken. Er was een Leeszaal op het schip. Ik vond het heerlijk om daar mijn tijd door te brengen. In de bibliotheek stond, naast de boeken, een piano, en aan weerszijden van de ramen strekte zich een prachtig uitzicht over de Wolga uit. Ik zat in een fauteuil en stelde me voor dat ik op een dag, net als die volwassenen, met een serieuze blik in zo’n lounge zou zitten en diepzinnige gesprekken zou voeren. Ik herinner me dat ik ervan hield om kerken bij zonsondergang te tekenen. Ze maakten zo’n sterke indruk op me, beschenen door de laatste zonnestralen. Tot op de dag van vandaag hou ik ervan om naar schepen te kijken, naar de lichten op het water en de oevers.
Ik vraag me altijd af, terwijl ik voorbij vaar, wat voor leven zich afspeelt op dat andere schip…
Podruzhka Oxana
