Beste vrienden, afgelopen zaterdag vond er in ons Russisch Huis een uniek evenement plaats ter ere van de 80e verjaardag van de Grote Overwinning.
Jullie zijn al gewend aan liederen en gedichten op het podium van het Russisch Huis. Beroemde artiesten zijn vaak te gast. Maar deze keer was alles anders.
Enkele maanden geleden kwamen moeders die het Russisch Huis bezoeken op het idee om een kleinschalige, intieme voorstelling te organiseren ter ere van de Overwinning, waarin zijzelf en hun kinderen zouden optreden.
Wat begon als een bescheiden initiatief, groeide uit tot een volwaardige voorstelling in twee delen met pauze. Maar laten we bij het begin beginnen.
Hoe hebben we ons voorbereid? Eerst deden we een oproep voor deelnemers. Niet iedereen die zich aanvankelijk aanmeldde, bleef tot het einde. Sommigen vielen af, anderen kwamen erbij. De uiteindelijke groep werd pas een maand van tevoren gevormd. Tijdens de drie generale repetities is het niet gelukt om iedereen tegelijkertijd aanwezig te hebben – daar waren goede redenen voor.
Sommige kinderen zitten op Vlaamse scholen, andere op Franstalige scholen. De vakanties vielen op verschillende momenten. Ook kwamen de deelnemers niet alleen uit Brussel. We stelden het concert samen met het materiaal dat beschikbaar was.
De deelnemers vertelden verhalen uit hun familie. Kinderen vertelden over hun overgrootvaders die deelnamen aan de oorlog. Daarom kreeg het evenement de titel “Waargebeurde verhalen”, omdat elke geschiedenis uniek en echt was – niet uit boeken of van het scherm, maar uit familiearchieven. Ook de foto’s uit de oorlogsjaren kwamen daar vandaan.
De kinderen en ouders vertelden niet alleen, ze bereidden zich serieus voor: ze leerden dansen, liedjes en voerden toneelstukjes op. “Smuglyanka” en “Valenki” klonken terwijl er gedanst werd. “Donkere Nacht” en “Bataljon” werden met gitaar begeleid. Iedereen zong mee met “Katyusha”. Er vloeiden tranen bij het gedicht “Wacht op mij” van Simonov. Het slotapplaus klonk onder “Overwinningsdag”.
De voorstelling overtrof alle verwachtingen. Dank aan iedereen die optrad en iedereen die kwam kijken.
Na afloop was er voor iedereen thee, zoetigheid en… heerlijke soldatenpap. De kinderen smulden ervan en kwamen terug voor meer.
Niemand wilde naar huis. Er werden veel foto’s gemaakt. We bespraken hoe het ging en maakten plannen voor de toekomst.
– “Doe het nog eens, dan neem ik mijn vrienden mee,” zei een toeschouwer.
– “Het was… Ik heb zoveel emoties dat ik geen woorden heb,” zei een andere dame terwijl ze haar ogen droogde.
Van alle kanten hoorde je: “Dank je wel”, “Dank je”, “Dank je wel”.
Ja, het was bijzonder ontroerend en indrukwekkend.