Op verzoek van vele deelnemers en liefhebbers van expressief voordragen vond in onze ruimte voor de tweede keer de masterclass van Ivan Kokorin plaats — iemand die niet alleen een tekst kan lezen, maar zelfs bekende regels kan omvormen tot een klein theatraal moment. Het leek misschien slechts een herhaling van een eerdere bijeenkomst, maar de sfeer was dit keer nog intenser en de energie duidelijk sterker.
Deze keer koos Ivan regels uit “Bij het Lukomorye” — een tekst die iedereen zich nog van de schooltijd herinnert. Maar precies dat was zijn bedoeling: laten zien hoe vertrouwde, bijna afgesleten woorden opnieuw fris, diep en zelfs intrigerend kunnen klinken.
Wat bijzonder fijn was: naar de masterclass kwamen niet alleen degenen die al bij de eerste sessie aanwezig waren, maar ook hun vrienden, collega’s en kennissen. Sommigen kwamen “om indrukken door te geven”, anderen “om het met eigen ogen te zien”, en weer anderen simpelweg omdat ze hadden gehoord: “Dit moet je echt meemaken.” En volgens velen werden hun verwachtingen volledig waargemaakt.
Stap voor stap liet Ivan zien hoe de perceptie van het publiek verandert wanneer accenten goed worden geplaatst, het tempo iets wordt vertraagd, of een belangrijke gedachte wordt benadrukt met een blik of een pauze. Hij toonde de onzichtbare hefbomen die ervoor zorgen dat het publiek niet alleen luistert, maar actief gaat meeleven — verwachten, raden, verlangen naar wat volgt.
Hij schonk bijzondere aandacht aan het vermogen om “de lucht te beheersen” in de zaal — een kunst waar zelden over wordt gesproken, maar die droge voordracht onderscheidt van een levendige performance. Een lichte spanning voor een belangrijke zin, een kleine glimlach, een perfect geplaatste pauze — en het publiek buigt zich al naar voren om geen enkele nuance te missen.
De deelnemers merkten op dat Ivans lessen niet alleen over leest techniek gaan. Ze gaan over het omgaan met mensen, het aanvoelen van de sfeer, het voorspellen van reacties. En vooral over het nieuw leven inblazen van regels die velen uit het hoofd kennen, maar allang niet meer bewust beleven.
De masterclass vloeide vervolgens vanzelf over in de tentoonstellingsruimte, waar de gesprekken doorgingen, indrukken werden gedeeld en sommigen zelfs hun eigen versie van dezelfde voordracht probeerden. Het gesprek duurde langer dan gepland — niemand had haast om weg te gaan.
Afgaand op de reacties, foto’s en levendige gesprekken na afloop, kan men met zekerheid zeggen: Ivan Kokorin is een zeldzame meester die men telkens opnieuw wil horen. Zijn terugkeer was niet zomaar een gebeurtenis, maar een bevestiging dat de kunst van expressief lezen mensen nog steeds inspireert, verbindt en nieuwe nuances van vertrouwde woorden onthult.
