Voor het tweede jaar op rij deelt onze lokale vakman Stepan Knyazev zijn vaardigheden met de kinderen in februari.

Tegenwoordig, waar alles te vinden is op de schappen van winkels, groeit er een generatie van consumenten op. Vroeger maakten kinderen ratels van ganzenveren, bevestigden ze deze aan hun fiets en reden gelukkig rond in de tuin. Tegenwoordig zijn er allerlei soorten ratels, fluitjes en andere accessoires te koop.

Terwijl de jongere kinderen nog steeds met hun vingertjes klei vormen of Lego bouwen, hoe ouder ze worden, hoe meer hun vingers “plakken” aan de glanzende oppervlakken van gadgets. Vaak weten niet alleen de kinderen, maar ook hun ouders niet hoe ze een boormachine vast moeten houden.

Deze workshop werd, zeg maar, “op verzoek” van de deelnemers van de vorige georganiseerd. De jongens vroegen voortdurend: “Wanneer? Wanneer?” De lijst vulde zich meteen: nieuwe gezichten voegden zich bij de vaste deelnemers.

Deze keer bedacht Stepan moeilijkere opdrachten dan de eerste keer. Maar de moeilijkheden ontmoedigden de deelnemers niet, en zelfs de beginners slaagden erin de modellen in elkaar te zetten.

De oudere kinderen waren als eerste klaar met hun of een paard dat zich op zijn achterste benen opricht of draak. Ze werkten in duo’s: de één hield vast, de ander draaide de schroeven in. Dat werkte veel gemakkelijker. De anderen werkten alleen. Daarom moesten de oudere kinderen de jongere helpen.

Het is de moeite waard te vermelden dat niemand klaagde, zuchtte of om hulp vroeg. Ze zwoegden: monteerden, demonteerden, sorteerden, maar gaven niet op.

Het enige meisje tussen de deelnemers was ook het jongste. Ze beet op haar lip en keek aandachtig naar de onderdelen van de lamp die ze aan het monteren was. Ze fronste haar wenkbrauwen en veranderde iets. Teamwork gaat altijd sneller. “Wil je hulp?” vroegen de oudere kinderen. Het meisje knikte stil. Samen monteerden ze de lamp. Het was moeilijk te zeggen wat meer straalde: haar ogen van vreugde of het licht van de lamp.

Een van de jongens bouwde een draak met drie koppen. Twee koppen stonden op hun plaats, maar de derde leek steeds “in slaap te vallen”. “Als ik dit deel hier maar iets sterker zou kunnen buigen,” zuchtte hij, terwijl hij naar de bevestiging wees. “Wat als we een andere bevestiging gebruiken?” suggereerden de oudere kinderen.

Drie vrienden, onze vaste bezoekers, discussieerden over de namen van de onderdelen en bespraken het “technologische” proces van de montage.

Kijk eens naar de prachtige creaties die onze kinderen hebben gemaakt!