Beste vrienden, op 16 januari vond de eerste literaire salon plaats, gewijd aan humoristische verhalen uit de late 19e en het begin van de 20e eeuw. Als voorbeeld namen we bekende schrijvers en humoristen/satirici zoals Arkadi Averchenko, Sasha Cherny, Nadezhda Teffi en Mikhail Zoshchenko.
Het begin van de 20e eeuw werd gekarakteriseerd door belangrijke sociale en politieke veranderingen. De literatuur van die tijd weerspiegelde actief alles wat er gebeurde in de burgermaatschappij: conflicten, moraal en culturele botsingen.
In zulke omstandigheden werd satire het belangrijkste hulpmiddel om de “vervormingen” in maatschappelijke verschijnselen te bespotten en opkomende problemen aan te wijzen. Periodieken begonnen zich te specialiseren in het publiceren van korte verhalen en journalistieke proza. Daaronder was het tijdschrift “Satirikon.”
Deze periode kan zonder overdrijven de gouden eeuw van de Russische literatuur worden genoemd. Humor werd niet alleen een vorm van vermaak, maar, meer nog, een manier om de omringende werkelijkheid te begrijpen en te bekritiseren.
Sasha Cherny: Meester van Satirische Poëzie
“Een vreemde manier om zich te haasten terwijl je op dezelfde plek blijft zitten.” Sasha Cherny
Sasha Cherny (echte naam – Alexander Glickberg) was een van de meest opvallende dichters van de satirische beweging aan het begin van de 20e eeuw. Hij werkte actief samen met tijdschriften zoals “Satirikon” en “Nieuwe Satirikon.”
In zijn werk bespotte de auteur vaak menselijke zwaktes, sociale tekortkomingen en hypocrisie. Hij behandelde vaak stedelijke thema’s en bekritiseerde bureaucratie en het stadsleven.
Naast werken voor volwassenen schreef hij ook kinderverhalen, waarin hij het vindingrijkheid en de slimheid van kinderen nauwkeurig vastlegde. Na zijn verhuizing naar Frankrijk uit Rusland was hij steeds meer overtuigd van de zoetheid van thuis, het water en het brood.
Nadezhda Teffi: Vrouwelijke Satire en Humor
“Geluk valt ook niet zomaar in je handen. Je moet weten hoe je het moet grijpen. En iedereen zou het willen, maar niet iedereen kan het.” N. Teffi
Nadezhda Teffi (echte naam – Nadezhda Lokhvitskaya) was een van de populairste vrouwelijke humoristen van de Zilveren Eeuw. Haar verhalen werden vaak gepubliceerd in het tijdschrift “Satirikon.”
In haar werk bespotte Nadezhda huishoudelijke details en absurde levenssituaties. Teffi wist het komische in dagelijkse momenten te vinden met een zacht maar nauwkeurig humor.
Ze behandelde ook het thema van kindertijd. Haar verhaal “Kishmish” toont de “tragedie” van de onbegrepen kindziel. Het meisje droomde ervan “heilig” te worden en stelde heel logische kindvragen (“Moet je voor een bandiet bidden wanneer hij op plundertocht gaat”), maar de volwassenen zuchtten alleen maar en droomden ervan haar snel naar de universiteit te sturen.
Arkadi Averchenko: De Koning van de Lach
“Menselijke herinnering is een zeer vreemde machine, die bijna altijd met onderbrekingen werkt…” A. Averchenko
Arkadi Averchenko was de belangrijkste satiricus van het tijdschrift “Satirikon” en verwierf erkenning dankzij zijn scherpe geest en uitstekende stijl. Hij was de ongekroonde koning van de lach.
In zijn werk bespotte Averchenko menselijke ondeugden, bureaucratie en verschillende sociale problemen. Hij schilderde meesterlijk absurde situaties en conflicten tussen mensen.
Mikhail Zoshchenko: Satire op de Sovjetwerkelijkheid
“Onlangs is Yegorka Basov getrouwd. Hij nam een groot, robuust vrouwtje van ongeveer 5 pud in gewicht. Echt geluk gehad.” Mikhail Zoshchenko
Mikhail Zoshchenko was een van de leidende satirici uit het Sovjettijdperk. In zijn verhalen over het leven in de jaren 1920-1930 bekritiseerde hij de Sovjetbureaucratie en de absurde staatsstructuur.
Zoshchenko bespotte de absurditeit van de Sovjetbureaucratie, dagelijkse nonsens en de crisis van het menselijke persoonlijkheid in het nieuwe sociale systeem.
Net als Teffi en Sasha Cherny behandelde Zoshchenko ook het thema kindertijd en probeerde hij “onderwijs” te bieden in zijn verhalen voor jonge lezers.
De creativiteit van onze lezers. Brigitte Merle: “Je moet wachten”
Een loodgieter komt naar mij toe om de kraan te repareren.
Hij stopt en zegt:
– Ik ben mijn hamer vergeten. Ik moet morgen terugkomen.
De volgende dag komt hij weer. Hij loopt naar binnen en begint te werken, maar stopt plotseling en zegt:
– Ik heb de juiste schroef niet. Ik kom morgen terug.
De volgende dag vergat hij zich om te kleden, en belde me om te “vertellen” dat hij ziek was tot het einde van de week. Je moet wachten.
